هجده سال به بالا ممنوع!!!

وقتي دلت گرفت مي توني مثل من عروسكت رو بغل كني و بري زير ميز تحريرت قايم بشي و براش شعر بخوني و شعر بخوني تا  خوابت ببره و به كودكيت برگردي ،به روزهاي آفتاب و گل و بازي به شبهاي رازهاي كوچك و مشق هاي ننوشته و به دوستي، دوستي هايي با عطر آدامس....

براي آزي كوچولو كه هميشه پاكنش رو گم مي كرد براي نيلو ،مهرنوش ، مارال ،بهنوش،مريم،زهره...و همه اونايي كه هنوزبا  كودك درونشون دوستن و دلشون واسه همه كوچولو ها ضعف مي ره.

-دزد خورشيد-

خورشيد را مي دزدم

فقط براي تو!!

مي گذارم توي جيبم

تا فردا بزنم به موهايت

فردا به تو مي گويم چقدر دوستت دارم!

فردا تو مي فهمي

فردا تو هم مرا دوست خواهي داشت

ميدانم...

آخ...فردا...!!!

راستي چرا فردا نمي شود؟

اين شب چقدر طول كشيده...

پس چرا آفتاب نمي شود؟

يكي نيست بگويد اين خورشيد كجاست؟

×××

آدم كيست؟

همه اين سوال را مي پرسند

از فلاسفه، ‏

شاعران،

روانشناسان،

اما چرا از من نمي پرسند؟

اگر از من مي پرسيدند

خب خيلي ساده مي گفتم:

آدم ، ‏خودش است ديگر!

يك چيز عزيز و بي همتا

كه در دنيا تك است

و هيچ كس نمي تواند تعريفش كند‏

هيچ كس به جز خودش!

پس خودت را از خودت بپرس !!

اما يادت باشد

آدم حسابي از خودش درس نمي پرسد!

×××

براي آنكه دوستم داشته باشي،

هر كاري بگويي مي كنم،

قيافه ام را عوض مي كنم،

همان شكلي مي شوم كه تو مي خواهي،

اخلاقم را عوض مي كنم،

همان طوري مي شوم كه تو مي خواهي،

حتي صدايم را عوض مي كنم،

همان حرفها يي را مي زنم كه تو مي خواهي،

اصلاً اسمم را هم عوض مي كنم،

هر اسمي مي خواهي روي من بگذار!!!

خب حالا دوسم داري؟

نه- صبر كن!

لطفاً دوستم نداشته باش!

چون آنقدر عوض شده ام كه حال خودم هم از خودم به هم مي خورد.

×××

 امروز دوستي پيدا كردم كه منو خوشحال مي كنه

و من ،خيلي خوشحالم كه اون خوشحالم مي كنه

چون اين خيلي مهمه

اگه من خوشحال بشم

همسايه هاي من هم خوشحال مي شن

خانواده ام

همكارام

و مردمي كه هر روز مي بينم

اونا اگه خوشحال بشن

خب ،خيلياي ديگه هم خوشحال مي شن

اينجوري شايد حال دنيا يه كم بهتر بشه!!!

×××

وقتي بزرگ شدم،

مي خواهم هر كسي باشم

به جز يك پدر بد اخلاق،

يك راننده اتوبوس بي حوصله،

يك آدم عصباني،

يا يك آدم نا اميد كه با همه دعوا داره،

يا آدم پر افاده اي كه بي خودي باد تو دماغ ميندازه،

خب مثل اينكه ديگه آدمي نمونده...

پس بهتر ه فعلاً بزرگ نشم،

تا ببينم بعداً چي مي شه!!!

فالكو .*

........................................

نام مستعار فرانك ژاكوبز ، شاعر و آهنگ ساز ،نوازنده و خواننده اتريشي-آمريكايي كه در سال 1963 در نيويورك متولد شد. اشعار و قطعات فالكو ،همگي علاوه بر بهره گيري از عنصر طنز،نقدي به مسايل اجتمايي و روابط آدمها در جامعه ي پر تنش امروزي ست.از جمله آلبوم هاي او كه شهرت جهاني دارد مي توان Rock me amadeous,sing along with mad  را نام برد.

 

قطره اشک

آرام آرام شکستی ،یا به آنی فرو ریختی نمی دانم.

نمی توانستم بفهمم...هنوز هم آن نفهمی با من است ،آن گنگی.

من هیچ وقت یاد نگرفتم در پس اگرها و اماها در پس شاید ها و بایدها چه می آید.

من تنها تماشا می کردم ...تو می شکستی و من تنها و تنها تر می شدم...تو درد میکشیدی ومن درد میکشیدم.

من چه بودم جز بازتاب تو؟

به یاد ندارم، اما انگار پیش از آن که فرو ریزی چیز دیگری هم بودم.

کاش دلم می خواست حرف بزنم.کاش دلم فریاد می خواست.

اما دلم فقط می خواهد آن چنان خود را در آغوش گیرم که از تب گنگی آب شوم و قطره قطره فرو ریزم.

مثل قطره ای اشک ...

فقط یک قطره ،قطره اشکی که به هیچ چرایی پاسخ نمی گوید...

قطره اشکی که نمی داند بوی مرگ چیست .قطره اشکی که دانستن نمی خواهد .

این گونه  نه تو نه هیچ کس دیگر چشمانم را که تظاهر به شعور می کنند نمی ستود.